نامه 18
بسم الله الرحمن الرحیم

فرزند عزیزم، امیدوارم که همیشه خوش و خرم باشی. در نامه های قبل راجع به خلوص مطلبی عرض شد.

از کلمات ائمه ی اطهار سلام الله علیهم اجمعین هم کاملا استفاده می شود که عبادات افرادی که به این مرحله نرسیده اند بدون نتیجه است.

حضرت امیر المومنین سلام الله علیه می فرماید:
کم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و اظما و کم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء! حبذا نوم الاکیاس و افطار هم! ( چه بسیار روزه داری که از روزه اش جز گرسنگی و تشنگی نتیجه ای نمی گیرد و چه بسیار شب زنده داری که غیر از رنج و بیداری بهره ای نمی برد! چه قدر خوب است خواب زیرکان وافطارشان!)

زیرکان- که در زبان عرفا از آنان به رند تعبیر شده است- چه کسانی اند؟ همان هایی که اعمالشان را فقط برای خدا انجام می دهند و غیر او را در نظر ندارند.

بابا طاهر عریان می گوید:
خوشا آنان که الله یارشان بی! بهشت جاودان بازارشان بی
خوشا آنان که دائم در نمازند! که حمد و قل هوالله کارشان بی

مگر امکان دارد کسی دائما مشغول نماز خواندن باشد؟ مسلما نه.
پس مقصود چیست؟ می خواهد بگوید: خوشا به حال مردمی که در زندگی هر عملی را انجام می دهند ، فقط برای خداست و جنبه ی الاهی دارد!

مگر می شود خوردن، خوابیدن و همه ی کارهای انسان برای خدا باشد؟ آری، امکان دارد و عده ای هم به این مرحله رسیده اند و به این مقام نائل شده اند.

حضرت امیرالمومنین سلام الله علیه به درگاه خدا عرضه می دارد: اسالک ... ان تجعل اوقاتی من اللیل و انهار بذکرک معموره( از تو می خواهم که اوقات شب و روز مرا به یاد خودت آباد سازی) ؛ یعنی همیشه به یاد تو باشم. اگر پیدا شدن این حال برای کسی ممکن نبود، مولا سلام الله علیه این دعا را به کمیل تعلیم نمی فرمود تا از خدا این مضامین را درخواست کند.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم هم فرمودند:

من اخلص لله اربعین صباحا جرت ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه ( اگر چهل روز حالت خلوص و استغراق در یاد خدا برای کسی پیدا شود، چشمه های حکمت از قلب او بر زبانش جاری می گردد.)؛ ولی تا دل از یاد غیر او به کلی خالی نشود، این حالت اخلاص و یکتا نگری- که عالی ترین حالت برای یک انسان است – در کسی پیدا نخواهد شد.

خانه خالی کن-دلا- تا منزل جانان شود
کاین هوسناکان دل و دین جای دیگر می کنند
جمال یار ندارد نقاب و پرده؛ ولی
غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

آری، اگر ظرفی پر از آب است، هوا داخل آن نمی شود . قلبی هم که پر از موهومات و مزخرفات است- که مثلا: چه کنم تا فلانی خوشش بیاید یا بدش نیاید و....! امکان ندارد مرکز افکار الاهی شود و بتواند اعمالش را فقط برای خدا انجام دهد.

اگربه لطف حق ، این حالت روحی در کسی پیدا شد، خدا می داند چه وجد و انبساط و نشاط روحی را در خود حس خواهد کرد و دیگر، آن چه غصه اش دیگران را پیر و نابود کرده است، ذره ای در نظرش ارزش نخواهد داشت. چه کنیم؟ غیر از آن که بگوییم: خدایا! ما را مورد این لطف قرار بده.
ای دعا از تو، اجابت هم ز تو.

باری، نمونه ی کامل این فرد در عالم وجود، حضرت خاتم انبیا صلی الله علیه و آله و سلم است که اگر کسی بخواهد به این مرحله آشنا شود، باید روش آن بزرگوار را سرمشق زندگی خودش قرار دهد.

تا نگردی آشنا، زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

حضرت امیرالمومنین سلام الله علیه می فرماید: "به پیامبر خویش اقتدا کنید که از همه ی پیشوایان حق نیکوتر بود. درود خدا بر او و خاندان پاکش باد! به راستی که وجود مقدسش سرمشقی برای جویندگان حقیقت است و شایسته است که خود را به آن بزرگوار منسوب و شیوه ی زندگی او را دنبال کنیم؛ زیرا محبوب ترین بندگان نزد خدای – تعالی- کسی است که قدم بر جای قدم پیامبرش بگذارد و از آن حضرت پیروی کند. دنیا برای او مانند لقمه ی بی مزه ای بود که ابدا به آن توجهی نداشت. پهلوهایش از همه لاغرتر و شکمش از همه گرسنه تر بود.

دنیا بر او عرضه شد و نپذیرفت. چون خدای – تعالی- دنیا را دشمن می دارد و به خواری از آن یاد می کند، او نیز آن را پست و حقیر شمرد و از پذیرفتنش امتناع ورزید و ما اگر با خدا و رسول او سر پیکار نداریم- چگونه آن چه را اولیای خدا دشمن داشته اند دوست می داریم و به آن چه خوار و زبون شمرده اند؛ دل می بندیم؟! آری، همین یک صفت کافی است که مخالفت ما را با خدا و پیامبر ثابت کند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم روی خاک، غذا می خورد و چون بردگان می نشست و به دست خود برکفش پینه و بر جامه وصله می زد؛ بر مرکب بی پالان سوار می شد و دیگری را بر ترک خود می نشاند. روزی پرده ای را که عکس داشت بر در اتاق دید؛ فرمود: این پرده را از نظر من دور کنید؛ هر وقت آن را نگاه می کنم، مرا به یاد دنیا و تجملاتش می اندازد. پس آن حضرت صحنه ی پر فریب دنیا را از خاطر زدود و چهره ی آن را به فراموشی سپرد تا زینت دنیا از نظرش پنهان باشد و از آن بهره نگیرد .آری، هر که چیزی را دشمن دارد ، خاطره اش را زشت می شمرد و بدون تردید رفتار رسول صلی الله علیه و آله و سلم نمایانگر بدی ها و زشتی های دنیاست؛ زیرا آن حضرت با عزیزانش گرسنه سر بر بالین نهاد و با مقام ارجمندی که داشت، از زر و زیور دنیا کناره گرفت.

آیا خداوند عالم این گونه زندگی را مایه ی عزت و سربلندی پیامبرش قرار داده یا به سبب آن او را خوار و زبون کرده است؟ اگر کسی بگوید: خدا پیامبرش را بدین وسیله حقیر و خوار کرده، به خدای بزرگ قسم که دروغ گفته و بهتانی عظیم زده است و اگر بگوید: گرامی داشته، معلوم می شود که دنیا داران در نظر خدای- تعالی – خوارند که آن چه را از مقربان درگاهش دور داشته به آنان ارزانی داشته است.
پس در زندگانی به پیامبر خویش اقتدا کنید و در مسیر زندگانی او قدم بردارید.

هر که از آن حضرت پیروی نکند، دنیا و آخرتش تباه می شود. او با شکم گرسنه از دنیا رفت و با سلامت نفس، به عالم آخرت وارد شد و چه بزرگ موهبتی است که خداوند کریم، نعمت وجود آن حضرت را به ما عطا فرموده است تا از او پیروی کنیم و پیوسته گام بر جای گامش نهیم! من ( که علی ام)- به خدا سوگند- به پیروی از آن حضرت، آن قدر بر این جامه ی پشمینه ام وصله زده ام که از وصله کننده اش خجالت می کشم.

یکی به من گفت:علی! این کهنه پیراهن را رها کن. گفتم اش : دور شو که به هنگام صبح دم، از رهروان شب قدر دانی می کنند(یعنی صبح قیامت معلوم می شود که نیک بخت و سعادت مند کیست.)"
هر که به شب راه رفت، صبح به منزل رسید
هرکه به شب خواب کرد، خاک به سر می کند

از درگاه ایزد متعال بخواه که این خطبه ی نهج البلاغه ی مولا سلام الله علیه مسیر زندگانی ات را عوض کند تا در دنیا و آخرت خوش وقت و سعادت منند باشی.

خدا یار و نگهدارت باد
27/2/66