sayenews.com

کد خبر : ۱۴۴۸
پ
تاریخ انتشار : ۲۴ ارديبهشت ۱۳۸۷ - ۲۲:۲۴
آقای حداد پیش از این با نفی نزاعی بین اصولگرایان بر سر قدرت، آن را «يك نوع شيطنت و واكنش در مقابل وحدت اصولگرايان» دانست. اتفاقات اخیر نشان داد که نه تنها شیطنتی در کار نبوده، بلکه رسیدن به ریاست مجلس آن گونه که وی تصور می کرد چندان هم راحت نیست.

جلال الدین رهنما

آقای حداد عادل قبل از برگزاری دور اول انتخابات مجلس هشتم، با جدا شدن از لیست ائتلاف فراگیر اصولگرایان و تقبل سرلیستی جبهه متحد اوصولگرایان تکلیفش را هم بر خود و هم بر دیگران روشن کرد. او نشان داد که یقینیات را بر احتمالات ترجیح می دهد و به قول معروف نمی خواهد برای سری که درد نمی کند دستمال ببندد.

حداد عادل ترجیح داد تا راه مطمئن و هموار جبهه متحد را در پیش بگیرد و از همراهی با ائتلاف فراگیر تازه سربرآورده کناره گیرد. در همان زمان سعید ابوطالب با شکوه از حداد، کار وی را «چرخش سیاسی» و «فرصت طلبی سیاسی» نامید. اما در این میان برد با حداد عادل بود.

او با بالاترین رای در تهران و با خیالی آسوده به مجلس هشتم راه یافت، اما از آن موقع، موضوع مهم جای وی در مجلس است. شاید آقای حداد از این بابت هم چندان دغدغه ای آقای حداد پیش از این با نفی نزاعی بین اصولگرایان بر سر قدرت، آن را كه «يك نوع شيطنت و واكنش در مقابل وحدت اصولگرايان» دانست. اتفاقات اخیر نشان داد که نه تنها شیطنتی در کار نبوده، بلکه رسیدن به ریاست مجلس آن گونه که وی تصور می کرد چندان هم راحت نیست.

نداشت و به همین خاطر در بیست و چهارم فروردین ماه منتخبین دور اول را به میهمانی دعوت کرد تا با ساز و کارهای مجلس آشنا شوند.

درست است که به گفته حداد قرار نبود در آن جلسه موضوع رییس و هیئت رییسه مجلس هفتم مطرح شود، اما برگزاری میهمانی به ریاست وی به خوبی رییس آینده را به همه گوشزد می کرد. در واقع، نفس برگزاری چنان جلسه ای خود گویای مسئله بود و جایگاه وی به عنوان رییس مجلس آینده را به نمایش می گذاشت.
در این بین، عدم حضور لاریجانی در آن میهمانی و انتقاد وی از آن بیانگر موضوع دیگری بود. جدای تعارفاتی که رد و بدل شد، معلوم بود که رقابت تنگاتنگی بین این دو بر سر تصاحب کرسی ریاست مجلس هشتم در کار است. این رقابت برای حداد همانند ورودش به مجلس راحت و بی دغدغه نبود و دیگر آن «چرخشهای سیاسی» نه شدنی بود و نه کارآمد.

قبل از هر چیز لازم به تذکر است که دو نکته اساسی در این رقابت نقش تعیین کننده ای دارند.

1- عملکرد آقای حداد در مقام ریاست مجلس هفتم. او در سال اول توانست با 226 رای نمایندگان بر کرسی ریاست تکیه زند که این آمار در سالهای بعد تنزل یافت. او در سال دوم با 160 رای و در سال سوم 150 رای و بالاخره در سال آخر با 170 رای توانست مقام خود را حفظ کند.

انتقاد از عملکرد حداد بیش از هر چیز به حمایت های وی از دولت نهم برمی گردد که در عمل باعث شد تا مجلس را از موضع انتقادی نسبت به دولت دور کند. به نظر عماد افروغ؛ حمایت آشکار و پنهان برخی از شخصیتها چون آیت الله مهدوی کنی، ناطق نوری و یزدی از لاریجانی در توفیق وی نقش تعیین کننده ای دارند. همین امر خود به خود باعث جلب منتخبان مردم به وی شده است.

مجلس هفتم «تابع خواسته‌هاي دولت شد تا بيش از آنکه وکيل ملت باشد، وکيل دولت باشد.»

این در حالی است که آقای حداد عادل، شخصا و صرف نظر از ملاحظات معطوف به ریاستش بر مجلس، از منتقدان جدی آقای احمد نژاد است.

از سوی دیگر، برخی از اصلاح طلبان نیز با استناد به نحوه عملکرد حداد عادل جایگزینی کسی دیگر را به جای وی لازم دانسته اند. مرعشی رئیس ستاد انتخابات اصلاح‌طلبان با تاکید بر این که «ما از تغییر آقای حداد‌عادل استقبال می‌كنیم»، گفته است؛ «ایشان نشان داد كه به عنوان رئیس مجلس نمی‌تواند از شأن و جایگاه مجلس حفاظت كند.»

2- لزوم مجلسی متفاوت با مجلس هفتم. به گفته علي دوراني، دبير اجرايي ائتلاف فراگير اصول‌گرايان، نمایندگان مجلس هشتم «در جهت حفظ رسالت نمايندگي نبايد از هيچ خدمتي به مردم كوتاهي كنند و در واقع وكيل ملت باشند نه وكيل دولت».

این سخن دورانی قابل تامل است با توجه به این که وی از سوی جریانی سخن می گوید که مدعی داشتن 100 کرسی در مجلس است. سخن وی از یک سو، معنایی انتقادی به مجلس هفتم دارد و از سوی دیگر تلقی جناحش را نسبت به مجلس آینده روشن می کند.

سخن دورانی تداعی کننده همان انتقادی به مجلس هفتم است که پیشتر سعید ابوطالب، طرح شعار «وکیل ملت نه وکیل دولت» به وضوح تصویری از مجلس هشتم نشان می دهد که به دنبال مطالبات مردم از دولت است تا تایید همه جانبه آن. در این میان روشن است که آن کسی می تواند سکان مجلس را در دست گیرد که از عهده چنین شعاری برآید نه آن که نسبت به آن قصوری ورزیده باشد.

عضو شورای مرکزی ائتلاف فراگیر اصولگرایان، گفته بود. به گفته ابوطالب، «متاسفانه یکی از دلایل ضعف مجلس هفتم در واقع ضعف رییس مجلس هفتم بود.»

طرح شعار «وکیل ملت نه وکیل دولت» به وضوح تصویری از مجلس هشتم نشان می دهد که به دنبال مطالبات مردم از دولت است تا تایید همه جانبه آن. در این میان روشن است که آن کسی می تواند سکان مجلس را در دست گیرد که از عهده چنین شعاری برآید نه آن که نسبت به آن قصوری ورزیده باشد.

این دو عامل، راه به ظاهر راحت آقای حداد به سوی ریاست مجلس را ناهموار کرد. از یک سو، تردیدها در میان حامیان حداد افزایش یافت تا حدی که باهنر، حامی جدی وی، گفت؛ «نمی‌توان از مجلسی كه تركیب دوسوم نمایندگان آن تغییر كرده است انتظار داشت تركیب هیات رئیسه حفظ شود.»

از سوی دیگر، لاریجانی با حفظ سکوت یا ابراز عدم تمایل به ریاست مجلس، اندک اندک راه خود را پیش برد. او توانست با رایزنیهای خود نه تنها تمایل بسیاری از راه یافتگان به مجلس را به سوی خود جلب کند، بلکه حمایت شخصیتهای صاحب نفوذ را نیز به دست آورد.

حمایت آشکار و پنهان برخی از شخصیتها چون آیت الله مهدوی کنی، ناطق نوری و یزدی از لاریجانی در توفیق وی نقش تعیین کننده ای دارند. همین امر خود به خود باعث جلب منتخبان مردم به وی شده است.

شاید بتوان نقطه عطف این رقابت را در روزهای پنج شنبه و جمعه هفته گذشته دید.

از مدتها پیش اعلام شده بود که قرار است انتقاد از عملکرد حداد بیش از هر چیز به حمایت های وی از دولت نهم برمی گردد که در عمل باعث شد تا مجلس را از موضع انتقادی نسبت به دولت دور کند. به نظر عماد افروغ؛ مجلس هفتم «تابع خواسته‌هاي دولت شد تا بيش از آنکه وکيل ملت باشد، وکيل دولت باشد.»

در جمعه بیستم اردیبهشت، میهمانی دیگری از سوی حداد عادل برای راه یافتگان دور دوم انتخابات به مجلس برگزار شود. از سوی دیگر، جبهه متحد برای پنج شنبه تدارک همایش نمایندگان اصولگرای مجلس را در نظر گرفت.

همایش جبهه متحد برگزار شد اما از میهمانی حداد خبری نشد. گویا همایش جبهه متحد و نتایج به دست آمده از آن پیامی روشن و واضح در خود داشت مبنی بر این که دیگر برگزاری آن میهمانی محلی از اعراب نداشت.

همایش اصولگرایان که شاهد حضور 190 نماینده مجلس آتی بود کمیته ای را برگزید تا ساز و کار هدایت و سازماندهی فراکسیون اکثریت اصولگرای مجلس هفتم را به عهده گیرد. در این همایش علی لاریجانی به عنوان رییس کمیته تعیین شد.

نیازی به گفتن نیست که تجمع 190 نفر از مجموع 290 نماینده مجلس خود به معنای تشکیل مجلس هشتم است و انتخاب لاریجانی به ریاست چنان کمیته ای هم کمتر از تعیین ریاست آینده مجلس نیست.

آقای حداد پیش از این با نفی نزاعی بین اصولگرایان بر سر قدرت، آن را ك «يك نوع شيطنت و واكنش در مقابل وحدت اصولگرايان» دانست. اتفاقات اخیر نشان داد که نه تنها شیطنتی در کار نبوده، بلکه رسیدن به ریاست مجلس آن گونه که وی تصور می کرد چندان هم راحت نیست.

شاید حداد بتواند در مجلس هشتم مسئولیتی به عهده بگیرد اما به نظر می رسد این مجلس به رییس و هیئت رییسه ای احتیاج دارد که توانایی کنترل بهتر و بیشتر نابسامانیهای به وجود آمده را داشته باشد. 

منبع: فرارو
 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
پنجره
ویژه های سایه