sayenews.com

کد خبر : ۱۴۶۵۰
پ
تاریخ انتشار : ۲۱ آذر ۱۳۹۵ - ۱۶:۲۱
دهمین جشنواره فیلم حقیقت امروز به کار خود پایان می‌دهد؛ جشنواره‌ای که برآیند یک‌ساله تولیدات مستند را نمایندگی می‌کند و محلی برای عرضه آثار و تولیدات جوانان علاقه‌مند در این حوزه محسوب می‌شود.


به گزارش سایه، دهمین جشنواره فیلم حقیقت امروز به کار خود پایان می‌دهد؛ جشنواره‌ای که برآیند یک‌ساله تولیدات مستند را نمایندگی می‌کند و محلی برای عرضه آثار و تولیدات جوانان علاقه‌مند در این حوزه محسوب می‌شود. آنچه از کم و کیف آثار راه یافته به جشنواره دهم سینما حقیقت قابل مشاهده است، غلبه مستند اجتماعی بر سایر ژانرهای سینمایی است. درباره کم و کیف برگزاری جشنواره امسال نظر چند نفر از فعالان این حوزه را جویا شدیم. 
محسن یزدی، مدیر بخش مستند حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی معتقد است اغلب مستندهای حاضر در جشنواره امسال با منافع و مسائل مبتلابه و مختلف کشور نسبت درستی برقرار نمی‌کنند. 
   
مستندسازها دغدغه شخصی خود را می‌سازند
به اعتقاد این مدیر سینمایی بیشتر آثار مستند دغدغه شخصی فیلمسازهاست و ارتباط زیادی به مسائل و دغدغه‌های کشور و حتی مردم ندارد. یزدی با اشاره به این نکته که بیش از 90 درصد آثار جشنواره با بودجه‌های دولتی و حکومتی تولید شده‌ و از بیت‌المال هزینه می‌شوند، توضیح می‌دهد: جای مدیریت فرهنگی در سمت و سو دادن منطقی به این بودجه‌ها کجاست؟ بالاخره مدیرانی که بودجه‌ها را اختصاص می‌دهند باید نسبت به آثار با آنچه منافع ملی نامیده می‌شود، پاسخگو باشند. آنهایی که در نهادها و سازمان‌های مختلف کار سفارش می‌دهند باید دقت بیشتری نسبت به پروسه سفارش دادن به خرج دهند و نتیجه و محصولی که تحویل می‌گیرند باید فارغ از نظر اطرافیان مورد کارشناسی دقیق‌تری قرار بگیرد. 

به اعتقاد مدیر مرکز مستند حوزه هنری نظم تازه‌ای در منطقه و جهان در حال شکل‌گیری است و کشور ما در حال گذر از پیچ تاریخی سرنوشت‌سازی قرار دارد، اما شمه‌ای از بازتاب‌های این مسئله در اغلب آثار مستند دیده نمی‌شود، البته امسال جشنواره سینماحقیقت بخش مدافعان حرم را اضافه کرده که گام مثبتی تلقی می‌شود، ولی جشنواره تولیدات یک‌سال را پوشش می‌دهد و هرچه نگاه می‌کنید خطی که دلسوزانه و موشکافانه به مسائل کشور و مردم نظر کرده باشد، پیدا نمی‌کنید. 
   
سفارش‌دهندگان منفعلانه عمل می‌کنند
یزدی در ادامه عنوان می‌کند که شخصاً کوشیده این اتفاق در مرکز تحت مدیریت او بیفتد و سفارش‌دهنده باشد. اصطلاح سفارش دادن متأسفانه بار منفی به خود گرفته، اما واقعیت این است که در تمام جهان نهادها و سازمان‌های مختلف به مستندسازها سفارش کار می‌دهند. 
به اعتقاد یزدی دلیل اینکه سفارش دادن اثر هنری بار منفی به خود گرفته، این مسئله است که برخی سفارش‌دهنده‌ها در کشور فکر می‌کنند باید نظر خود را به فیلمساز حقنه کنند، در حالی که سفارش دادن موضوعی دوطرفه برای رسیدن به یک نگاه مشترک است. کارگردان هم متقابلاً نمی‌تواند نگاه شخصی خود را مستند کند و این هوشمندی مدیر است که به چه کسی چه چیزی را سفارش دهد. بنابراین شکل سفارش دادن موضوع مهمی است که به نظر می‌رسد مدیران اشراف درستی نسبت به آن ندارند و در این‌باره منفعلانه عمل می‌کنند. 
   
تحقیق و پژوهش به اندازه تکنیک پیشرفت نکرده است
امیر تاجیک، مدیر سابق شبکه مستند سیما نیز در گفت‌و‌گو با «جوان» درباره جشنواره امسال سینما حقیقت به این نکته اشاره کرد که به نظر می‌رسد مستندسازها امسال به استانداردهای بین‌المللی خیلی نزدیک‌تر شده‌اند در عین اینکه هنوز با ایده‌آل فاصله داریم.
 
تاجیک معتقد است امسال هم به لحاظ ساختاری و هم به لحاظ محتوایی آثار خوبی در جشنواره قابل مشاهده بود و کار فیلم اولی‌ها نیز در بخش جنبی و مسابقه جشنواره حائز اهمیت بود، اما آنقدر که مستندسازها به لحاظ تکنیکی پیشرفت نشان می‌دهند متأسفانه در بخش محتوایی به همان اندازه شاهد جهش نیستیم و معلوم است که زمان کافی روی پژوهش و تحقیق انجام نشده و این بخش از کار آنقدر که باید جدی گرفته نشده است. این فعال حوزه سینمای مستند معتقد است متأسفانه هنوز فرهنگ مستند دیدن در کشور فراگیر نشده است و تلقی بخشی از مردم از مستند هنوز حیات وحش است.
 
ما در شبکه مستند سعی کردیم این تلقی را اصلاح کنیم و برای همین به مستند اجتماعی بهای زیادی دادیم.
 
تاجیک اضافه کرد: امسال برای اولین‌بار رسانه ملی با 16 اثر در جشنواره سینما حقیقت حضور داشت که هشت اثر آن متعلق به شبکه مستند سیما بود. ضمن تبریک به مستندسازان و دست‌اندرکاران این امر، لازم است تأکید کنم که اگر درهای رسانه ملی به روی مستندسازان مستقل بازتر باشد، تأثیرگذاری محتوایی که تولید می‌شود، بسیار بیشتر از مجموعه‌هایی است که بعضاً پخش سریالی آنها توسط عامه جامعه دنبال نمی‌شود.
 
مستندسازان کشور ما، کارگزاران اصلاح جامعه از طریق این سینمای پاک هستند. با گسترش اطلاع‌رسانی از طریق فضای مجازی و رقابت شدید شبکه‌های مختلف برای جذب مخاطب و روز به روز آسان شدن دسترسی مخاطبان به این شبکه‌های جایگزین، تنها راه باقی مانده اعتماد و اتکا بر توان مستندسازان داخلی کشور است.

سینماحقیقت باید مردمی‌تر برگزار شود
حسین شمقدری که چند سال پیش با مستند میراث آلبرتا توجهات را به خود جلب کرد نیز، مردمی نبودن جشنواره سینماحقیقت را یک ضعف قلمداد کرد و گفت: برد جشنواره فیلم حقیقت در میان مردم کم است و جشنواره بیشتر با رویکرد تخصصی و بدون حضور و اطلاع مردم برگزار می‌شود. به اعتقاد این مستندساز این اتفاق در جشنواره‌ای مانند عمار به دلیل تقاضایی که هر ساله برگزارکنندگان در بخشی از مردم ایجاد می‌کنند، می‌افتد. هدف اصلی جشنواره‌ها قاعدتاً باید این باشد که گلچینی از آثار و فیلمسازها را معرفی کنند و جریان‌سازی شکل بگیرد و مردم در جریان این مسئله قرار بگیرند، اما به نظر می‌رسد جشنواره حقیقت به‌رغم همه نکات مثبتی که می‌توان برای آن شمارش کرد از این ضعف رنج می‌برد. 
   
مدل برگزاری جشنواره حقیقت در کشور سنتی است
امیر تاجیک نیز این ضعف را قبول دارد اما به این اشاره می‌کند که سینمای مستند بیش از اینکه جنبه سرگرمی داشته باشد، جنبه آگاهی بخشی دارد و از این نظر با سینمای داستانی متفاوت است و موضوع گیشه و فروش برای فیلم مستند اولویت نیست و در همه دنیا سینمای مستند در تلویزیون مخاطب اصلی خود را پیدا می‌کند، ضمن اینکه مدل برگزاری جشنواره حقیقت در کشور ما هنوز سنتی است و مسائلی از قبیل اطلاع‌رسانی به اقشار مختلف مردم و در جریان گذاشتن آنها به روز نشده است و حتی رسانه‌ها هم از همان روش‌های سنتی پیروی می‌کنند و رسانه ملی باید در این‌باره نقش محوری را بازی کند.
 
منبع: روزنامه جوان
برچسب ها: سینما حقیقت فیلم
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
پنجره
ویژه های سایه