sayenews.com

کد خبر : ۲۴۱۹۲
پ
تاریخ انتشار : ۱۰ فروردين ۱۳۹۶ - ۰۹:۰۰
در سال 38 هجری زمانی که امام از خیانت یکی از کارگزاران خود مطلع شد، در نامه ای با لحنی صریح وی را نکوهش کرد.
به گزارش سایه، امام علی (ع)در نامه 411 کتاب شریف نهج البلاغه به یکی از کارگزاران خود که خیانت کرده بود می فرماید:تو را در امانت خود شريك كردم و يار و همراز خود شمردم و هيچيك از افراد خاندان من در غمخوارى و يارى و امانتدارى در نزد من همانند تو نبود. چون ديدى كه روزگار بر پسر عمویت چهره دژم كرده و دشمن، آهنگ جنگ نموده و امانت مردم تباهى گرفته و اين امت به تبهكارى دلير شده و پراكنده و بي سامان گرديده ، تو نيز با پسر عمویت دگرگون شدى و با آنان كه از او رخ برتافته بودند، رخ برتافتى و چون ديگران او را فرو گذاشتى و با خيانتكاران همرأى و همراز شدى.

امام ادامه می دهد:نه پسر عمویت را يارى كردى و نه امانتش را ادا نمودى. گويى در همه اين احوال، مجاهدتت براى خدا نبوده و گويى براى شناخت طاعت خداوند حجت و دليلى نمى  شناخته اى ؟ شايد هم مى خواسته  اى كه بر اين مردم در دنيايشان حيله كنى و به فريب از غنايمشان بهره مند گردى. 

امام در ادامه در نکوهش کارگزار خود می فرماید: چون فرصت به دست آوردى به مردم خيانت كردى و شتابان ، تاخت آوردى و برجستى و هر چه ميسرت بود از اموالى كه براى بيوه زنان و يتيمان نهاده بودند ، برگرفتى و بربودى ، آن سان كه گرگ تيز چنگ،بز مجروح را مى ربايد. 
 
همچنین امام ادامه می دهد:اموال مسلمانان را به حجاز بردى ، با دلى آسوده ، بى آنكه ، خود را در اين اختلاس گناهكار پندارى . واى بر تو ، چنان مى  نمودى كه ميراث پدر و مادرت را به نزد آنها مى برى . سبحان الله ، آيا به قيامت ايمانت نيست ، آيا از روز حساب بيمى به دل راه نمى  دهى. 

اى كسى كه در نزد من از خردمندان مى  بودى ، چگونه آشاميدن و خوردن بر تو گواراست و ، حال آنكه ، آنچه مى  خورى و مى آشامى از حرام است.  
 
كنيزان خواهى خريد و زنان خواهى گرفت ، آن هم از مال يتيمان و مسكينان و مؤمنان و مجاهدانى كه خدا اين مالها را براى آنها قرار داده و بلاد اسلامى را به آنان محافظت نموده است .

امام اول شیعیان در این قسمت نانه به نصیحت فرد خاطی می مردلزد و می فرماید: از خداى بترس و اموال اين قوم به آنان باز گردان كه اگر چنين نكنى و خداوند مرا بر تو پيروزى دهد ، با تو كارى خواهم كرد كه در نزد خداوند عذر خواه من باشد . با اين شمشير ، كه هر كس را ضربتى زده ام به دوزخش فرستاده  ام ، تو را نيز خواهم زد . به خدا سوگند ، اگر از حسن و حسين چنين عملى سر مى زد نه با ايشان مدارا و مصالحه مى  نمودم و نه هيچ يك از خواهشهايشان را بر مى آوردم ، تا آنگاه كه حق را از ايشان بستانم و باطلى را كه از ستم" ايشان پاگرفته است ، بزدايم . به خدا ، آن پروردگار جهانيان ، سوگند كه آنچه تو به حرام از اموال مسلمانان برده اى ، اگر به حلال به دست من مى رسيد ، دلم نمى خواست براى بازماندگانم به ميراث نهم . شتاب مكن ، گويى كه به پايان رسيده اى و در زير خاك مدفون شده اى و اعمالت را بر تو عرضه كرده  اند و اكنون در جايى هستى كه ستمگر فرياد حسرت بر مى  آورد و تباه كننده عمر ، آرزوى بازگشت به دنيا مى  كند و جاى گريز نيست.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
پنجره
ویژه های سایه