sayenews.com

کد خبر : ۴۸۷۰
پ
تاریخ انتشار : ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ - ۱۱:۰۸
ثمره فعالیت آنها نسلی دانش آموز می شود كه سال ها در محیطی ایزوله از سوی خانواده و مدرسه قرار داشته اند و حالا به محض ورود به دانشگاه، هرآنچه تاكنون انجام نداده اند، یك جا انجام می دهند و اینجاست كه خانواده مذهبی كه با نیت خبر درصدد حفظ سلامت اخلاقی فرزندانش بوده و از سیاست های فرهنگی این مدارس تبعیت كرده، دچار چالشی جدی می شود كه منبعث از رفتارهای انفعالی دانش آموزی است كه محیط باز دانشگاه را درك كرده و..
برخی مدارس غیرانتفاعی كه در تهران تحت عنوان اسلامی اداره می شوند، از قواعدی تبعیت می كنند كه مصداق بارز رفتار جریان حجتیه است و اگرچه تابلوی صریح گرایش به این فرقه مطرود از سوی امام را بالا نبرده اند اما در این مسیر گام برمی دارند و حالا در حساس ترین نقطه كه آموزش كودكان در دوران دبستان تا دبیرستان است، رد پایشان نمایان شده است.

به گزارش آینده؛ اردوهای مذهبی طولانی و اعتكاف های چند روزه ، مراسم‌های مذهبی در ساعات شب در مدرسه كه باعث می شود در بسیاری از اوقات، درس و آموزش در حاشیه قرار بگیرد و مسائل مذهبی دانش آموزان اولویت سنجش تلقی شود و جو سنگین مذهبی این مدارس بخش دیگری از اتفاقاتی است كه دانش آموزان در این فضا تجربه می كنند و این فضا تا آنجا پیش می رود كه حتی در زنگ های تفریح هم از بلندگوی مدرسه تواشیح پخش می شود! دانش آموزان از این حجم فعالیت های مذهبی در مدرسه چندان راضی نیستند و احساس می كنند جو سنگین است اما خانواده هایشان راضی هستند و اصلاً به امید حضور دانش آموزانشان در یك محیط مذهبی، كودكانشان را راهی این مدارس كرده اند و مصائب فراوانی هم متحمل شده اند.

چند مرحله آزمون و مصاحبه و تحقیق از خانواده و دانش آموز معمولاً شیوه طاقت فرسایی است كه برای ورود یك دانش آموز به این مدارس كه معمولاً چند مقطع تحصیلی را همزمان تدریس می كنند و به قول خودشان دانش آموز را برای آینده پرورش می دهند، باید طی كرد. در این مدارس معمولاً رشته علوم انسانی اصلاً تدریس نمی شود و تمركز بر روی رشته های تجربی و ریاضی است و آن هم به برخی باورهای مدیر و گردانندگان و سرمایه گذاران این مدارس خصوصی بازمی گردد كه بی شباهت با تفكرات متحجرین نیست.

بحث در خصوص مسائل و اتفاقات روز جامعه و مسائل سیاسی كه به خصوص در دبیرستان ها رایج است و معلمان هم اوقات فراغت شان را با پرداختن به این مسائل با دانش آموزان سپری می كنند وجود ندارد و عملاً مسائلی روزی كه در جامعه رخ می دهد، در اینجا بایكوت است. تلویزیون داشتن فضیلتی نیست و اگر خانواده دانش آموزی تلویزیون را هم از دسترس كودكان خارج كرده باشد و به اصطلاح همچون زمان شاه بقچه پیچ كرده باشد و از وسایل ارتباطی چون كامپیوتر هم بیشتر برای استفاده از نرم افزارهای قرآنی استفاده شود بهتر است.

البته برخی خانواده های مذهبی كه پس از مدتی در می یابند این محیط ایزوله مذهبی بوی تفكرات حجتیه را می دهد، در پی این بر می آیند كه دانش آموزانشان را از این مدارس خارج كنند اما بعضاً به واسطه آنكه نمی خواهند پسران و به خصوص دخترانشان در مدارس دولتی حضور داشته باشند، ترجیح شان همچنان همین مدارس باقی می ماند؛ مدارسی كه چندین مورد آنها در قلب مذهبی ترین محلات پایتخت كه محل زندگی خانواده بسیاری از مسئولان و چهره های منتفذ نیز هست، توسط یك خانواده اداره می شود و نمونه های مشابه آن نیز قابل ذكر است.

این مدارس بر فرض اینكه بپذیریم با هدف گذاری پیش می روند و واقعاً مروج تفكراتی امثال انجمن حجتیه هستند، قطعاً حساب شده گام بر می‌دارند، چرا كه در حال فعالیت ریشه ای هستند و شاید بیست سال دیگر یك جمع كثیر از متخصصان كه بعضاً در رده های مدیریتی كلان نیز نفوذ كرده اند در اختیار داشته باشند كه بتوانند تفكرات خود را پیش ببرند و شاید به همین دلیل باشد كه حتی پس از فراغت این دانش آموزان از تحصیل در دبیرستان نیز ارتباط شان را با برخی از ایشان كه مستعد بوده و یا خانواده های ذینفوذی دارند، قطع نمی كنند تا زمینه بهره برداری های بلند مدت فراهم شود تجربه ای نظیر مدارس شبانه روزی خاص در كشورهای نظیر انگلیس كه با سختگیری و آموزش های ویژه نسل سیاستمدارن فرقه ای را تربیت می كردند.

در عین حال، در صورتی كه این مدارس غیرانتقاعی كه هیچ بازرس آموزش و پرورشی با چند ساعت بازرسی نمی تواند متوجه ماهیتشان شود، مروج تفكرات متحجرانه نباشند كه با توجه به شیوه عملشان بعید است ارتباطی با تشكیلات سیاسی این نوع تفكر نداشته باشند، ثمره فعالیتشان نسلی دانش آموز می شود كه سال ها در محیطی ایزوله شده از سوی خانواده و مدرسه قرار داشته اند و حالا به محض ورود به دانشگاه، هرآنچه تاكنون انجام نداده اند، یك جا انجام می دهند و اینجاست كه خانواده مذهبی كه با نیت خبر درصدد حفظ سلامت اخلاقی فرزندانش بوده و از سیاست های فرهنگی این مدارس تبعیت كرده، دچار چالشی جدی می شود كه منبعث از رفتارهای انفعالی دانش آموزی است كه محیط باز دانشگاه را درك كرده و قابل گنجاندن در قالب های پیشین نیست.

برخی از دانش آموزان این مدارس غیرانتفاعی كه پس از خروج از این مراكز، از دین زده شده اند ثمره تندروی های چنین مراكزی و تبعیت كوركورانه خانواده هایشان بوده اند و در واقع این مدارس دانش آموزان را یا سیاست گریز می نماید و یا با تلاش برای سیاست گریزی و جامعه گریزی، دین گریز و دین ستیز می نماید. از این حیث انتظار می رود نهادهای نظارتی فراتر از وزارت آموزش و پرورش، كه با نمادها و رفتارهای فرقه حجتیه و نسل كنونی این فرقه آشنایی كامل دارند، در این زمینه ورود كنند و برخوردهای لازم با این مدارس خصوصی در سطح تعیلی اعمال شود تا بیست سال بعد، مملكت هزینه ریشه دواندن تفكرات چنین جریاناتی را ندهد.

گفتنی است، این خط سیر آموزشی در حالی احیای تفكرات متحجرانه‌ای نظیر انجمن حجتیه می پردازد كه پیامدهای رویكرد افراطی به دین در قرن بیست ویك در قالب نمادهایی نظیر طالبانیسم هویت یافته است و نه تنها به خدمت یه دین نمی انجامد بلكه چهره دین را تخریب می كند.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
پنجره
ویژه های سایه